prkls

Σάββατο, Μάϊος 26, 2012

ΣΑΝ ΠΑΙΔΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙ ΑΠ' ΤΑ ΠΑΛΙΑ

Διότι υπάρχει ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει και μας κάνει να μη νιώθουμε μόνοι, δοθέντος ότι ένα νόστιμο φρούτο είναι το πεπόνι, άσε που είναι όμορφη η βροχή αλλά πιο όμορφο το χιόνι κλπ κλπ

Παρασκευή, Μάϊος 25, 2012

Βάλε τη λεζάντα που θες

Τι να σου πω κι εγώ καλέ μου αναγνώστη. Έτσι κι αλλιώς όλους, ανεξαρτήτως χρώματος και θρησκεύματος και τα ρέστα, έτσι μας βλέπουν κι έτσι μας θέλουν. Γνωστό παλαιόθεν. Το ζήτημα είναι εμείς τι κάνουμε και τι σκοπεύουμε να κάνουμε. Οπότε δεν υπάρχει λόγος να βάλω εγώ λεζάντα στη φωτογραφία, βάλε τη λεζάντα μόνος σου.

Τη φωτο τη βρήκα στο http://sekonline.gr/ ήτοι εδώ:

http://sekonline.gr/images/stories/Stili/anaxagorab.jpg

Η ΕΛΛΑΣ ΠΡΟΩΡΙΣΤΑΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ!!!

Η πρώτη πράξη εθνικής κυριαρχίας στα δημοσιοοικονομικά της μικρής απελευθερωμένης Ελλάδας του Καποδίστρια ήταν η προσπάθεια να εκδοθεί εθνικό νόμισμα, ο Φοίνικας.

Από τότε οι μεγάλες δυνάμεις, που ταυτόχρονα ήταν και οι βασικοί δανειστές της Ελλάδας, έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να μην αποκτήσει η εθνική οικονομία βιώσιμο και σταθερό εθνικό νόμισμα. Η εξάρτηση, η υποτέλεια, η οικονομική υποδούλωση του Ελληνικού κράτους εκφραζόταν πάντα από την εξάρτηση των συναλλαγών του από κάποιο διεθνές ισχυρό νόμισμα. Στον 19ο αιώνα ήταν το χρυσό γαλλικό φράγκο μέσα στην Λατινική Νομισματική Ένωση. Μετά την επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου το 1898 κυριάρχησε σχεδόν απόλυτα η χρυσή βρετανική λίρα. Ύστερα από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον ελληνικό εμφύλιο η ένταξη της Ελλάδας στο σύστημα Μπρέτον-Γουντς εξασφάλισε την παντοκρατορία του δολαρίου.

Κάθε φορά το βασικό επιχείρημα ήταν ένα: η υιοθέτηση, ή η εξάρτηση από ένα ισχυρό ξένο νόμισμα προσδίδει κύρος στην ελληνική οικονομία και της εξασφαλίζει καλύτερη πρόσβαση στις διεθνείς αγορές, κυρίως για χαμηλότοκα δάνεια. Ωστόσο, το τελικό αποτέλεσμα ήταν σχεδόν πάντα το ίδιο: επίσημη χρεοκοπία.

Η ένταξη της Ελλάδας στην Λατινική Ένωση του 19^ου αιώνα οδήγησε στην επίσημη χρεοκοπία του 1893. Η παντοκρατορία της χρυσής λίρας οδήγησε στην επίσημη χρεοκοπία του 1932. Ενώ η παντοκρατορία του δολαρίου λίγο έλλειψε να οδηγήσει σε μια νέα χρεοκοπία στη δεκαετία του ’70, την οποία τελικά απέφυγε η ελληνική οικονομία χάρις στην περιορισμένη αναδιανομή εισοδημάτων μετά την πολιτική μεταβολή του 1981.

Το να εκχωρήσει λοιπόν ένας λαός και μια χώρα το εθνικό του νόμισμα σημαίνει σημαντικές παραχωρήσεις στην άσκηση της εθνικής του κυριαρχίας. Για να κάνει κάτι τέτοιο θα πρέπει να έχει εξασφαλίσει πολύ σοβαρά, ισχυρά και απτά αντισταθμιστικά οφέλη. Ποια ήταν τα οφέλη που εξασφάλισε με το ευρώ;

· Η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας στην περίοδο του ευρώ έπεσε στο 40% της ανταγωνιστικότητας που είχε με την δραχμή. Αυτό φαίνεται και από την πρωτοφανή εκτίναξη των εξωτερικών ελλειμμάτων, αλλά και από την αποσάθρωση της πρωτογενούς και δευτερογενούς παραγωγής καθ’ όλη την περίοδο του ευρώ. Μάλιστα, ο κ. Παπαδήμος μας δουλεύει λέγοντας ότι τώρα τα μνημόνια η Ελλάδα αγωνίζεται να κερδίσει το έδαφος στην ανταγωνιστικότητα που έχασε από την εποχή της δραχμής. Κι αυτό υποτίθεται ότι είναι επιχείρημα υπέρ του ευρώ!

· Η εκτίναξη της ανεργίας στα υψηλότερα μεταπολεμικά επίπεδα ακόμη και την περίοδο πριν την επίσημη χρεοκοπία της Ελλάδας και την επιβολή των Μνημονίων της ύφεσης. Ειδικά οι μακροχρόνια άνεργοι και η ανεργία στην νεολαία ξεπέρασε κάθε προηγούμενο για ολόκληρη την περίοδο του ευρώ. Η εγκατάλειψη της υπαίθρου και η καταστροφή της παραγωγής αποτελεί τους κύριους τροφοδότες της ανεργίας όλο αυτό το διάστημα με το ευρώ.

· Η πρωτοφανής περιθωριοποίηση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού κάτω από το επίσημο όριο της απόλυτης φτώχειας. Στην περίοδο του ευρώ ένα 20% του πληθυσμού ήταν μονίμως κάτω από το επίσημο όριο της απόλυτης φτώχειας και εξαθλίωσης. Περίπου το διπλάσιο από την περίοδο με την δραχμή. Η ποιότητα ζωής και εργασίας για τον μέσο Έλληνα επιδεινώθηκε δραματικά φτάνοντας στο σημείο να δουλεύει σκληρότερα και περισσότερες ώρες από τον μέσο Ευρωπαίο, να κερδίζει πολύ λιγότερα από την εργασία του και να έχει τις χειρότερες κοινωνικές απολαβές.

· Η ροπή προς αποταμίευση του μέσου νοικοκυριού την περίοδο του ευρώ ήταν διαρκώς αρνητική σε αντίθεση με την περίοδο της δραχμής. Αυτό σημαίνει ότι η δυνατότητα του μέσου ελληνικού νοικοκυριού να βάζει κάτι στην πάντα αφού καλύψει τις βασικές του ανάγκες, ήταν όχι μόνο ανύπαρκτη, αλλά και αδύνατη. Το αρνητικό πρόσημο, που συνήθως παρατηρείται σε συνθήκες πολύ βαθιάς ύφεσης, σημαίνει ότι το διαθέσιμο εισόδημα του μέσου νοικοκυριού όχι μόνο δεν φτάνει για τις βασικές ανάγκες του, αλλά χρειάζεται να τραβήξει από τα έτοιμα – αν διαθέτει αποταμιεύσεις – είτε να προσφύγει στον δανεισμό. Γι’ αυτό και ο ιδιωτικός δανεισμός εκτινάχθηκε την περίοδο του ευρώ.

· Το συνολικό ελληνικό δημόσιο χρέος που είχε συσσωρευτεί ολόκληρη την μεταπολεμική περίοδο έως 31/12/2001 ανερχόταν σε 122 περίπου δις ευρώ. Από την 1/1/2002 έως 31/12/2009 το ελληνικό δημόσιο χρέος εκτινάχθηκε κατά 176 δις ευρώ! Μέσα σε μια οκταετία, στην περίοδο του ευρώ, το ελληνικό δημόσιο χρέος αυξήθηκε 2,4 φορές σε σχέση με ολόκληρη την μεταπολεμική περίοδο που υπήρχε δραχμή. Κι όχι μόνο αυτό. Την εποχή της δραχμής πάνω από 80% του δημόσιο χρέους ήταν δραχμικό, ενώ με την ένταξη στην ευρωζώνη μετατράπηκε στο σύνολό του σε ξένο σκληρό νόμισμα, κυρίως ευρώ. Αυτή ήταν η χαριστική βολή που έκανε το ελληνικό δημόσιο χρέος μη διαχειρίσιμο και άνοιξε τον δρόμο για την χρεοκοπία.

Τι μας έλεγαν οι οπαδοί του ευρώ; Ότι με την ένταξη στην ΕΕ και την ευρωζώνη, οι Έλληνες θα συγκλίνουν σε αποδοχές και επίπεδο ευημερίας με τους Γερμανούς, Γάλλους, Ολλανδούς.

Αντί γι’ αυτό σήμερα μας λένε επίσημα ότι για να αποκατασταθεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, που έχασε με το ευρώ, θα πρέπει να συγκλίνει με τον πάτο και τον απόπατο της Ευρώπης. Δηλαδή πρέπει να πέσει πολύ πιο κάτω από την Πορτογαλία – που ιστορικά πάντα υστερούσε έναντι της Ελλάδας – και να κατέβει στο επίπεδο της Ρουμανίας, της Βουλγαρίας, της Πολωνίας, της Ουγγαρίας, κοκ. Με άλλα λόγια να καταλήξει με μισθούς και συντάξεις πείνας, συνθήκες εργασίας αληθινού μεσαίωνα, πρωτοφανή μόνιμη ανεργία και ολοκληρωτική αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού. Ζήτω το ευρώ!

Το παραπάνω κείμενο -πλην των φωτογραφιών-, αποτελεί εκτενές απόσπασμα ενός κειμένου που απ' όσο καταλαβαίνω πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Το Χωνί" και το βρήκα αναδημοσιευμένο στο μπλογκ του Καζάκη. Ε, είπα να το αναδημοσιεύσω κι εδώ να υπάρχει.

Τετάρτη, Μάϊος 23, 2012

ΠΡΩΤΟ-ΠΡΩΤΟ-ΠΡΩΤΟ ΚΥΚΛΑΔΙΚΗ ΤΕΧΝΟΤΡΟΠΙΑ

Κοίτα τώρα αναγνώστη μου:
Αναγνωρίζω ως αληθές το γεγονός ότι εγώ και οι εικαστικές τέχνες είμαστε δύο.
Όπως λένε "εγώ και η μουσική είμαστε ένα", ε, εγώ και οι εικαστικές τέχνες είμαστε δύο.
Ως εκ τούτου δε σκοπεύω να παραστήσω τον κριτικό τέχνης.

Πριν κανα-δυο μέρες έτυχε να πάω στο δημαρχείο Αμαρουσίου.

Με πρωτοβουλία του Δημάρχου Αμαρουσίου Γιώργου Πατούλη, το σύμβολο της πόλης η «Αμαρυσία Άρτεμις» θα τοποθετηθεί σε δεσπόζουσα θέση στην είσοδο του Δημαρχιακού Μεγάρου. Η ενέργεια αυτή, εντάσσεται στο πλαίσιο των δράσεων της Δημοτικής Αρχής, που στοχεύουν στην ανάδειξη των ιδιαίτερων πολιτισμικών στοιχείων της πόλης, τα οποία δένουν αρμονικά το χθες με το σήμερα και μένουν παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές. Η « Αμαρυσία Άρτεμις» αποτελεί το σύμβολο της πόλης και το έμβλημα του Δήμου Αμαρουσίου, καθώς η πόλη φέρει την ονομασία της από τη Θέα Άρτεμη, η οποία στο Δήμο του Αθμόνου λατρευόταν ως «Αμαρυσία».

Αυτά έλεγε ένα παλιότερο (προ τριετίας) δελτίο τύπου του δήμου Αμαρουσίου, οπότε πήγα που λες στο δημαρχείο καλέ μου αναγνώστη, με το σκεπτικό "ωραία, θα δω την Αμαρυσία Αρτέμιδα και θ' αγαλλιάσω", περιμένοντας να δω κάτι σε τέτοιο στυλ, ας πούμε:

Μια Αρτέμιδα όμορφη, λυγερόκορμη, θεά ρε παιδί μου, γυμνασμένη από το ανέβα-κατέβα στα βουνά κι από το τρέξιμο του κυνηγιού και λαμπερή και απαστράπτουσα και τέτοια.

Ε, ρε πρίγκηπα, φαντάσου την έκπληξή μου όταν βρέθηκα αντιμέτωπος μ' αυτό εδώ το πράμα:

Το κοίταγα, το ξανακοίταγα, μουρμούριζα "μέγας είσαι κύριε και θαυμαστά τα έργα σου" που λέει ο λόγος, τι να σου πω ρε πρίγκηπα, ποτέ μου δεν την κατάλαβα αυτή τη σύγχρονη τέχνη. Άρχισα ν' αναρωτιέμαι μάλιστα αν όντως πρόκειται για σύγχρονη τέχνη ή ξερωγώ για επιστροφή στην πρωτο-πρωτο-πρωτο κυκλαδική τέχνη να πούμε.

Δηλαδή εντάξει, από ένα σημείο και μετά, πέραν της ερώτησης για ποιό στο διάολο λόγο έπρεπε η Άρτεμις να είναι καραφλή, τίθεται κι ένα θέμα ότι δε μπορεί να μας ξεφτιλίζουν τους θεούς έτσι για το χαβαλέ τους.

Δεν ξέρω είπαμε, από εικαστικά δεν κατέχω, αλλά ψιλο-ανακατώθηκα στη θέα της θεάς, οπότε μου προέκυψε τούτο δω το ποστ, το οποίο δεν έχει ηθικό δίδαγμα ή συμπέρασμα στο τέλος.

ΟΙ ΣΑΥΡΕΣ ΛΙΑΖΟΝΤΑΙ -ΑΚΟΜΑ

Η μαμά μου η αγορά όλο με συμβουλεύει
Κι ο Σωκράτης μου μιλά κι όλα τ’ ανασκαλεύει
Η μαμά μου η αγορά στα φώτα της με ρίχνει
Κι ο Διογένης μου γελά τον ήλιο του μου δείχνει

Όλα πουλιώνται κι όλα αγοράζονται
Μα αυτοί φιλιώνται, φιλιώνται κι ούτε νοιάζονται
Ολα πουλιώνται κι όλα αγοράζονται
Λαοί χτυπιώνται και οι σαύρες λιάζονται.

Η μαμά μου η αγορά συνέχεια με χαϊδεύει
Κι ο Χριστός που με κοιτά τις σκέψεις μου αλιεύει
Η μαμά μου η αγορά μου λέει που να πάω
Κι Αφροδίτη σιγανά μου λέει να σ’ αγαπάω

Όλα πουλιώνται κι όλα αγοράζονται
Μα αυτοί φιλιώνται, φιλιώνται κι ούτε νοιάζονται
Όλα πουλιώνται κι όλα αγοράζονται
Λαοί χτυπιώνται και οι σαύρες λιάζονται.

Ρασούλης-Βαγιόπουλος, αγαπητέ αναγνώστα... μεγάλα τραγούδια σου λέω τώρα...

Τρίτη, Μάϊος 22, 2012

ΠΑΜΕ ΑΤΤΙΚΑ ΔΙΟΝΥΣΙΑ?

Εγώ που λες αγαπητέ αναγνώστη, το Σαββάτο λέω να πάω σε αυτήν εδώ την εκδήλωση:

Τώρα άμα τυχόν θες να 'ρθεις κι εσύ, καλέ μου αναγνώστη, ρίξε μια ματιά στο πρόγραμμα ώστε να ξέρεις περί τίνος πρόκειται, αν τυχόν μένεις μακρυά και δεν ξέρεις που στην ευχή είναι το πάρκο "Αντώνης Τρίτσης" ρίξε μια ματιά στις οδηγίες για το πως μπορεί να πάει κάποιος εκεί,

και τι να σου πω τώρα, έλα κι εσύ αν θες.

Κάτι φορές που είχα πάει στο παρελθόν, καλά ήταν.

Δευτέρα, Μάϊος 21, 2012

Canción para Dimitris

Refugio de palomas
Luz violeta de pincel
La mañana griega se sintió volar
Serena la cigarra
Se aturdió bajo el mantel
... Que acogía un desayuno sin usar
La higuera vio la fuente
Y brotó luz de la miel
Son las siete y los dioses ya no están
Dimitris es agudo
Un anciano de papel
Una voz que clama al mundo sin gritar
A veces el destino nos empuja hacia el final
Rompiendo las señales de aparcar
Un tiro no es un ruido es como una catedral
Que se esfuma entre la niebla de cristal
Dimitris busca el árbol
Y Sintagma es el lugar
Al frente el Parlamento Nacional
Empuña una pistola
En un gesto tan vulgar
Que no llama la atención del personal
“No quiero su limosna
Hoy me rindo sin luchar
No buscaré comida en un corral”.
Los cielos se cerraron
Y la tierra fue a llorar
Era abril en cada punto cardinal
A veces el destino nos empuja hacia el final
Rompiendo las señales de aparcar
Un tiro no es un ruido es como una catedral
Que se esfuma entre la niebla de cristal
A veces el destino nos empuja hacia el final
Rompiendo las señales de aparcar
El portavoz del Fondo Monetario Gerry Rice
Confesó que estuvo a punto de llorar

Δεδομένης της άποψής μου για τον κόσμο, με προβλημάτισε βέβαια ο στίχος "Son las siete y los dioses ya no están", αλλά εντάξει, δεν είναι ώρα για τέτοια.
Η ουσία είναι πως πρόκειται για ένα τραγούδι-αφιέρωμα στον Δημήτρη Χριστούλα, τραγουδισμένο από ισπανούς καλλιτέχνες.
Γιατί μερικές πράξεις μετατρέπονται σε διεθνή σύμβολα αξιοπρέπειας.